สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมารีวิววรรณกรรมเยาวชนเรื่อง The master work of a painting elephant ค่ะ :D
(รีแอ๊คชั่นของคนที่เคยอ่านบล็อคเรามาก่อน: ห๊าาาา!? มะ ไม่จริงน่าา!! =[]= --> ขอโทษค่ะที่ก่อนหน้านี้รีวิวแต่วรรณกรรมสายสีม่วงเป็นส่วนมาก ความจริงเราอ่านหลายแนวนะ แฮะๆ//เกาหัวพลางหัวเราะแห้งๆ)
 
ก่อนอื่น --> คำแนะนำก่อนอ่านรีวิว/แนะนำหนังสือของเรา สั้นๆเพื่อการอ่านที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น :D 
 
 
เอาล่ะ มาพูดถึงหนังสือเล่มนี้กันเลยดีกว่า...!!!
 
(ปล. นี่เป็นความเห็นของเราผู้ไม่แตะวรรณกรรมเยาวชนมาประมาณหนึ่งโกฏิปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านเป็นอย่างสูง XD)
 
 
วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง The masterwork of a painting elephant หรือในชื่อภาษาไทยว่า "งานศิลป์ชิ้นใหญ่ของช้างจิตรกร" เป็นหนังสือเล่มใหม่เอี่ยมของแพรวเยาวชนค่ะ (เพิ่งออกเดือนกันยายนปีนี้เอง) ทั้งยังเป็นหนังสือเล่มแรกของผู้เขียน Michalle Cuevas อีกด้วย
 
ในเล่มขนาดบางๆเพียง 122 หน้านี้...พูดถึงเรื่องราวของเด็กชายชื่อ พีเจียน โจนส์ (พีเจียน หรือ Pigeon ที่แปลว่านกพิราบนั่นแหละ) กับช้างนามว่าเบิร์ช (Birch คือชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง มีสีขาว)  เด็กชายพีเจียนถูกพ่อแม่ทิ้งตั้งแต่ยังเป็นเด็กทารก และ(ด้วยความที่เป็นวรรณกรรมเยาวชนซึ่งย่อมมีอะไรพิลึกพิลั่นเกิดขึ้นได้เสมอ)ด้วยเหตุนี้ เขาก็ได้คลานเตาะแตะเร่ร่อนมาพบกับเบิร์ช อดีตช้างสีขาวประจำคณะละครสัตว์ ผู้ซึ่งปัจจุบันผันตัวมาเป็นพนักงานล้างรถเนื่องจากเศรษฐกิจตกต่ำ (- -") 
 
"มีบางคนบอกว่ามือของทารกคือสิ่งที่นุ่มที่สุดในโลก แต่ผิวช้างไม่เป็นเช่นนั้น มันไม่ต่างอะไรกับส้นเท้าแห้งๆของคนไม่มีรองเท้าใส่ เมื่อผมวางมือลงบนงวง เบิร์ชก็รู้ว่าตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยเจออะไรที่ละเอียดอ่อนขนาดนี้มาก่อน ขณะที่ได้รับรู้สัมผัสเด็กแรกเกิดของผม เบิร์ชก็พูดว่า 'เจ้าสิ่งนี้มันไปอยู่ที่ไหนมานะ ฉันเฝ้าตามหาไปทั่วให้ได้เจออะไรสักอย่างที่เรียบง่ายแบบนี้'"
 
ด้วยสัมผัสอันหนานุ่ม...ไม่ใช่ละ55 เอาเป็นว่าเมื่อเด็กชายเจอกับช้าง...เมื่อมือและงวงของทั้งคู่ได้สัมผัสกัน เบิร์ชก็ตัดสินใจรับพีเจียนไปเลี้ยง เบิร์ชลาออกจากงานล้างรถเพื่อดูแลพีเจียน โดยให้เด็กชายอาศัยอยู่บนหลังของตนตลอดเวลา ไม่ว่าจะกินข้าว อาบน้ำ หรือนอน พีเจียนจะอยู่บนหลังของเบิร์ชเสมอ แม้กระทั่งตอนไปเรียนหนังสือ...!!! เรียกได้ว่าทั้งคู่ไม่เคยห่างกันเลย
 
แท้จริงแล้วเบิร์ชมีความฝันสูงสุด คือการได้เป็นช้างศิลปิน และได้พบกับดาห์เลีย นักกายกรรมสาวที่ตนหลงรัก อีกครั้ง ส่วนพีเจียนเองก็มีความฝันที่จะได้เจอกับพ่อแม่ที่แท้จริงของตน ดังนั้น ในช่วงปิดเทอม เบิร์ชกับพีเจียนจึงตัดสินใจออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังปารีส เพื่อที่จะตามหาความฝันของพวกตน และการเดินทางครั้งนี้ก็ทำให้พวกเขาได้ค้นพบคำตอบของอะไรหลายๆอย่าง...
 
โดยส่วนตัวแล้ว เราคิดว่าหนังสือเล่มนี้มีเรื่องราวที่แปลกพอสมควร...ไม่สิ ถ้าพูดในฐานะความเป็น "วรรณกรรมเยาวชน" มันไม่มีอะไรแปลกเลยสักนิด  แต่เป็นเพราะเราโตแล้ว เลิกอ่านอะไรแบบนี้ไปนานแล้ว (ตั้งแต่แฮร์รี่ พอตเตอร์) เลยทำให้รู้สึกว่า สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในเรื่อง มันเป็นอะไรที่พิลึกพิลั่นมหัศจรรย์เป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการที่เด็กอาศัยอยู่บนหลังช้าง การที่ทั้งสองออกผจญภัยและได้พูดคุยกับสรรพสัตว์ต่างๆ การที่ช้างตกหลุมรักมนุษย์ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้มัน"นิทาน"มาก เราเลยต้องขมวดคิ้วไปอ่านไปอยู่หลายครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ถึงจะ"นิทาน"สำหรับเรา แต่เรายอมรับหมดใจว่าเขาเขียนออกมาได้ดีมาก มีความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ผู้เขียนต้องการจะสื่ออยู่ในหลายประโยค ซึ่งเราพยายามจะสกัดมันออกมา และก็พบว่าสกัดยากกว่าวรรณกรรมผู้ใหญ่เสียอีก เพราะตัวเรื่องมันบริสุทธิ์กว่า 55
 
ยกตัวอย่างเช่นประโยคนี้...เป็นอีกย่อหน้าหนึ่งที่เราชอบมากจากในเรื่อง แต่ถ้ามีคนถามว่ามันสื่อถึงอะไร ก็คงจะอธิบายออกมาเป็นคำที่ชัดเจนไม่ได้แฮะ
 
"...ผมนั่งลงคิดถึงเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง คนเรามีผู้คนมากมายในชีวิตของเขาหรือเธอได้อย่างไร และคนเหล่านั้นสร้างโลกทั้งใบขึ้นมาให้คนคนหนึ่งได้เช่นไร บางทีบ้านอาจไม่ได้ตั้งอยู่เหนือภูเขามากมาย ไม่ได้อยู่ตามเมืองต่างๆ ผ่านเลยขบวนรถไฟและราง ข้ามน้ำข้ามทะเลออกไป บางที บ้านอาจอยู่ในใจของเราและใต้เท้าเรามาโดยตลอดก็ได้..."
 
 
สรุปว่าเป็นหนังสือที่น่ารักมากค่ะ ประทับใจมิตรภาพระหว่างเด็กกับช้างในเรื่องนี้มาก สำหรับเยาวชนตัวจริง แนะนำให้อ่านมาก ผู้ใหญ่ควรจะซื้อไปฝาก ลูก หลาน เหลน โหลน หรืออะไรก็ว่าไป เอาเป็นว่าที่เป็นเด็กนั่นแหละ(55) เพราะเรื่องนี้อบอุ่นและอ่อนโยนจริงๆ เชื่อว่าถ้าอ่านแล้วจะทำให้เด็กๆได้สัมผัสกับความมหัศจรรย์ของชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตเป็นเป็นผู้ใหญ่ของเขาได้มากค่ะ :D 
(//พูดจาประหนึ่งนิตยสารคุณแม่นะเราเนี่ย555)
 
และสำหรับเยาวชนตัวไม่จริง(อย่างเช่นเรา55) ถึงแม้จะรู้สึกว่ามันไม่ realistic หรือสมเหตุสมผลอะไรนักเพราะมันเป็นวรรณกรรมเยาวชน (แน่นอน คุณจะไปเรียลลิสติกอะไรกับเด็กล่ะ? XD) แต่พวกเราก็สามารถอ่านได้ค่ะ :D อ่านได้ดีมากด้วย เพราะมันลึกซึ้งจริงๆนะ เราอ่านแล้วนึกออกมาเป็นแอนิเมชั่นเรื่องหนึ่ง (ประมาณการ์ตูนแอนิเมชั่นของ pixar) ซึ่งเต็มไปด้วยความพิลึกพิลั่นมหัศจรรย์แบบที่พบไม่ได้ในชีวิต แต่กลับแฝงไปด้วยข้อคิดแห่งชีวิตแบบสุดๆ...
...ข้อคิด ซึ่งได้สะกิดให้(คนที่เกือบจะ)เป็นผู้ใหญ่อย่างเราได้ตระหนัก...ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ที่พวกเราต่างก็วิ่งตามหา แท้จริงแล้วมันอาจอยู่ใกล้ๆแค่นิดเดียว...เช่นว่าอาจจะแอบอยู่บนหลังคุณมาตลอดก็เป็นได้ :))

Comment

Comment:

Tweet

ชอบเล่มนี้เหมือนกันค่ะ อ่านแล้วได้หลายอารมณ์เลยแถมได้ข้อคิดให้ชีวิตเพียบเลย

#3 By จูเนียร์ (103.7.57.18|171.99.75.167) on 2012-11-21 21:54

ขอบคุณนะครับที่ชอบ และสละเวลามารีวิวหนังสือเล็กๆ เล่มนี้ 
มันมีค่ากับคนแปลอย่างผมมากเลยล่ะครับที่รู้ว่ามีคนชอบงานที่เราตั้งใจทำ :D

#2 By จัตวา (103.7.57.18|110.164.90.97) on 2012-11-21 14:40

ปกติชอบอ่านวรรณกรรมเยาวชนอยู่แล้ว double wink ถึงจะอ่านแต่พวกคลาสสิคเป็นหลักก็เถอะ
 
แต่เสน่ห์ของวรรณกรรมเยาวชนก็อยู่ตรงที่ความเป็นไปไม่ได้ทั้งหลายแหล่จะสมจริงในมิติของมัน แล้วก็อารมณ์ขันแบบเด็กๆ ที่หาไม่ได้ในวรรณกรรมทั่วไปเนอะ  confused smile
 
ดูจากเนื้อหาที่แอบโควตมาอ่านแล้วน่าสนใจดีจัง ดูท่าคราวหน้าจะต้องไปลองเปิดดูซักหน่อยแล้วสิคะ big smile

#1 By lilith wong on 2012-10-24 04:27