ฉันอยากลงจากบันได ;(

posted on 28 Sep 2012 22:26 by darkuril directory Diary
ในโลกของศิลปะ มีทั้งสิ่งที่เรียกว่ามือสมัครเล่น และมืออาชีพ...
 
ทุกคนย่อมเริ่มต้นจากการเป็นมือสมัครเล่น ก่อนจะค่อยๆไต่เต้าขึ้นไปสู่คำว่ามืออาชีพ บ้างก็ไต่ไปไม่ถึงเพราะความสามารถมีไม่มากพอ ไม่มีโอกาส หรือไม่ได้รับการยอมรับ บ้างก็แค่ไม่อยากไต่ขึ้นไป เพราะพอใจกับการเดินชมวิวสวยๆสบายๆอยู่เบื้องล่างมากกว่า
 
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนหนึ่งที่อยู่ในโลกของศิลปะ...โลกที่มีทั้งมือสมัครเล่นและมืออาชีพใบนี้...ฉันเป็นคนหนึ่งที่จริงจังกับมัน...ไม่อยากเป็นมือสมัครเล่น อยากจะก้าวไป ไต่ขึ้นไปบนยอดบันไดสูงของคำว่ามืออาชีพ อยากจะเห็นวิวสูงๆจากข้างบน...อยากจะดู ว่ามันยิ่งใหญ่และสวยงามมากแค่ไหน...
 
แล้ววันหนึ่งโอกาสก็เดินมาหาฉัน...สะกิดเรียกฉัน...แล้วบอกว่าจะพาฉันขึ้นบันไดไป...
 
ฉันดีใจ...ฉันพยักหน้ารับ...ฉันเชื่อ...ฉันเต็มใจปีนขึ้นบันไดตามหลังมันไปด้วยความสุขและความหวังเต็มเปี่ยม...จะต้องมีวิวสวยๆอยู่บนนั้น...และถ้าอยู่บนนั้น ฉันจะอยู่สูงกว่าใครๆ ทุกคนจะเห็นฉัน ทุกคนจะชื่นชมฉัน...
 
ฉันจึงรีบปีนตามโอกาสขึ้นไป ไม่มองสิ่งใด ไม่รู้ตัวว่ามาสูงแค่ไหนแล้ว สิ่งที่ฉันรับรู้มีเพียงแผ่นหลังของโอกาส...เสียงของโอกาสที่คอยชี้นำฉัน...ฉันปีนสูงขึ้นเรื่อยๆ...เริ่มรู้สึกอึดอัดขาดอากาศหายใจไร้ความสุข...แต่ฉันก็ไม่สนใจ คิดแต่เพียงว่าเมื่อได้ขึ้นไปถึงยอด ฉันก็จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์อีกครั้ง
 
บางครั้งฉันได้ยินเสียงเรียกจากพื้นข้างล่าง แต่โอกาสรีบบอกกับฉันว่าอย่าหันลงไปมองมัน
 
บางครั้งฉันคิดถึงพื้นหญ้านุ่มๆ ดอกไม้สวยๆบนพื้นข้างล่าง แต่ถ้าหันกลับลงไปมอง ถ้าไม่รีบปีนขึ้นไป โอกาสอาจทิ้งห่างและหนีหายจากฉันไปเสียก่อน
 
ดังนั้นฉันจึงกัดฟัน...ตั้งหน้าตั้งตาปีน...ปีนต่อไปแม้จะอึดอัด หายใจไม่ออก
 
 
...และในที่สุด ฉันก็ปีนถึงยอดบันได...
 
 
เพื่อที่จะพบว่า...ที่นั่น ไม่มีอะไรเลย...
 
ไม่มีทิวทัศน์สวยตระการตา ไม่มีสายลมที่แสนอ่อนโยน ไม่มีนกขับขานรับ
 
มีแต่ความหนาวเหน็บว่างเปล่า...กับความหวาดกลัว กับการยืนอยู่บนยอดบันได ที่อาจจะร่วงลงไปเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเมื่อ
 
ครั้นหันหลังกลับไป อยากจะปีนกลับลงไป ฉันก็เกิดความคิดว่าปีนมาสูงขนาดนี้แล้ว หากลงไปจะไม่คุ้มเอาเสียเปล่าๆ ฉันจึงจำต้องตั้งหน้าตั้งตายืนอยู่บนบันไดสูง หวังว่าสักวันทุกอย่างจะดีขึ้นเอง อยู่บนนี้ มีคนมากมายมองเห็นฉัน เพราะฉะนั้น...สักวันมันจะต้องดีขึ้นเอง 
 
แต่สักวันที่ว่าก็ไม่เคยมาถึง
 
ตรงกันข้าม...ความกดอากาศของที่สูงกลับทำให้ฉันยิ่งหายใจไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆจนเกือบตาย
 
และฉันก็คิดถึง...วันเวลาที่เดินเล่นอย่างมีความสุขอยู่บนพื้นข้างล่าง อยากไปไหนก็ไป อยากจะชื่นชมกับดอกไม้ใบหญ้าอย่างสบายใจก็ย่อมทำได้  ไม่มีคนมาบังคับให้ยืนแหงนคออย่างสง่างามอยู่ตลอดเวลาเหมือนอย่างตอนที่อยู่บนนี้...มากขึ้นทุกทีๆ คิดถึงมากขึ้นทุกทีๆจนแทบร้องไห้
 
การขึ้นมาบนนี้ ทำให้คนเห็นฉันก็จริง ทำให้คนจดจำฉันได้ก็จริง แต่ในขณะเดียวกัน กลับทำให้ฉันมองไม่เห็นตัวเอง
 
ฉันอยากจะปีนกลับไป...อยากจะลงจากบันได...แต่เมื่อหันหลังแล้วก็ไม่เห็นอะไร เพราะขึ้นมาสูงเหลือเกิน...แต่ฉันจะพยายาม...สักวัน ฉันจะลงจากบันไดให้ได้...สักวัน...ฉันจะลงไปเหยียบพื้นหญ้า สัมผัสกับดินที่อ่อนนุ่ม...กลับไปอยู่ในที่ๆมีความสุข...ที่เดิม :)
 
 
#เพ้อ