ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะเปลี่ยนจากอ่านหนังสือสอบ มาเป็นโน้ตดนตรี

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะไม่เสแสร้งแกล้งทำดีกับคนบางคน
และจะทำดีกับคนที่สมควรทำด้วยมากกว่า

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะสวมเสื้อคอย้วย ใส่กางเกงขาก๊วยไปเดินสยาม

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะกินทุกอย่างที่อยาก โดยไม่กลัวอ้วน

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะไปปีนเขา กระโดดลงน้ำทะเลให้ตัวดำฉ่ำใจทุกวัน จันทร์ถึงศุกร์

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะนอนอยู่บ้าน อ่านหนังสือเล่มโปรดพลางเล่นกับสุนัขทุกวันหยุด เสาร์-อาทิตย์

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันจะกล้าบอกรักใครบางคน

ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริง..
ฉันคงมีความสุขกับโลกใบนี้มากกว่าที่เคย
และ
สามารถหัวเราะเสียงดังปากกว้างได้ โดยไม่ต้องเกรงใจใคร


เพราะ

ฉันกำลังจะเป็นอิสระ


จากทุกอย่าง

..


ถ้าอีกสามปีข้างหน้าโลกจะแตกจริงน่ะนะ..

ประทับใจคำพูดในโฆษณาชิ้นหนึ่งมาก..

'วันแรกที่เราเกิดมา คือวันสุดท้ายของอิสรภาพ..  และเราก็พบว่าตัวเองทำอะไรอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ตลอดเวลา..'(ประมาณนี้)

ซึ่งปรากฎว่านี่เป็นโฆษณาโทรทัศน์แบบไร้กรอบนั่นเอง (เวรกรรม..)

.

เคยคิดว่า.. ถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะตายในไม่ช้านี้  คงจะทำทุกอย่างตามใจอยาก  เพราะไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว

แต่บางทีไอ้ความ'อิสระ'นี่มันก็น่ากลัวนะ

บางคนพอรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ก็อาศัยช่วงเวลาก่อนตายไล่ฆ่าคนที่เคยแค้นซะงั้น

 

นานาจิตตัง...

 

ปล.ถ้าตอนนี้รู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ก่อนอื่น..ขอปางานอนุสรณ์ใส่ที่ปรึกษาชมรมก่อนได้ไหม ให้มาได้ตั้งสามสิบกว่าแผ่น เครียดโว้ย..

edit @ 20 Nov 2009 17:24:58 by darkuril